Meedogenloos

slaat de tijd

zijn vleugels uit

langzamer dan vroeger

beweeg ik me voort

terwijl de wereld

ommeheen sneller wordt

en ik steeds meer

mijn best moet doen

om me staande te houden.

Met rasse schreden

komt de dood dichterbij

ik hoop op voldoende

tijd van leven

om te ervaren

om te bewonderen

wat mij betreft

duurt het nog een eeuwigheid.

Het is nog niet

de tijd om te gaan

tot nu toe

heb ik het geluk

om verder

te kunnen leven

hoelang blijft

het licht aan?

We zijn geboren

om te leven

en we zijn geboren

om te sterven

neem de tijd

om ervan te genieten.

Voor mij

ligt een open weg

die ik bewandel

met de dromen

en gedachten

van een oudere man

de laatste voettocht

opweg naar het einde

boven het landschap

zwermen vogels

die hun lied

van de vrijheid zingen.