Ik wandel naar huis

waar de toekomst

een tijdelijke dak

boven mijn hoofd is.

Ik neem plaats in een kajak

om niet buiten de boot te vallen

pendelend door het woeste water

met bloed, zweet en tranen.

Ik hoef er niet bij te horen

om te zijn wie ik ben

in de rivier van mijn bestaan.

 

Als pessimisme voorbij komt

in gespeelde vrolijkheid

kan optimisme in pure vorm bestaan

en daarbij hoef je beslist niet te lachen.